In de antropologie wordt de bevolking van een land wel een ‘imaginaire gemeenschap’ genoemd. Benedict Anderson bedacht dat. Imaginair, of verbeeld, omdat deze gemeenschap het gevoel oproept dat we één grote familie zijn, zonder dat we die familieleden allemaal persoonlijk kennen. Onze ‘verwantschap’ is dus fictief. We praten over ‘Nederlands bloed’ in onze aderen, maar er bestaat geen eenduidige afstammingslijn die ons tot één volk smeedt. Ook de grenzen om onze natie zijn niet eenduidig. Op geografische kaarten misschien. Maar zet een xenofobische, racistische medelander in de Bijlmer (‘het lijkt hier wel Afrika’) of een Nederlandse pensionaris in een Spaans dorp (‘goh, het voelt alsof we thuis zijn’) en we weten niet meer waar Nederland begint en ophoudt.