Getallen, borrelworstjes en gezelligheid in het partycentrum


Antropologen doen aan participerende observatie om een levendige en natuurgetrouw inzicht te krijgen in de leefwereld van hun informanten. In deze bijdrage wordt vanuit die onderzoeksmethode een blik geworpen op verborgen hoekjes van onze samenleving; een bjizondere kijk op gewone mensen, hun ideeën, gebruiken en rituelen, hun lief en leed.

Een witte touringcar met felle koplampen nadert mijn bushalte in Utrecht. Ik zwaai om hem te laten stoppen. De bus komt iets voorbij de halte aarzelend tot stilstand. “Jij komt vast niet voor de bingo”, zegt de buschauffeur zodra ik instap. “Jawel”, antwoord ik. Een Surinaamse vrouw met een grote bos zwarte krullen begint te grinniken. “Moet jij ook naar Amsterdam? Voor de bingo?” Ik knik en leg uit: “Ik moet een opdracht doen voor school. Kan ik hier gaan zitten?” Ik wijs op de stoel naast haar, waar een vettige zak oliebollen op ligt. “Natuurlijk schat, ga zitten”, antwoordt ze, terwijl ze de oliebollen in haar schoudertas stopt. “Dus je zit nog op school? Die meid van mij ook, ze wil stewardess worden.” Ik vraag Linda, want zo heet ze, of ze nog meer kinderen heeft. “Ik heb er drie: eentje van zeventien jaar, acht jaar en één van acht maanden. Die meid, Alyana, is de oudste. Kenneth is naar z’n vader vernoemd en Denzel, dat heb die meid bedacht, naar Denzel Washington.”
Linda haalt een pakje Marlboro uit haar tas en steekt een sigaret op. Bij de volgende bushalte staat al een groepje te wachten. “Thé heb d’r zin in, ze staat helemaal te swingen”, merkt Linda op tegen twee geblondeerde dames naast ons, die ook zitten te roken. “Da’s mijn zus Thea, die gaat ook altijd mee”, verduidelijkt ze. “Hee Coba, nog gefeliciteerd met je dochter hè”, roept ze vervolgens naar een vrouw met een donkerpaars kapsel en grote gouden oorringen. “Ik ga na de feestdagen bij haar langs. Zeg je dat effe tegen Bianca dan?” Coba knikt. “Ik ga woensdag”, zegt Thea, die achter ons is komen zitten. “Ja? Dan ken ik ook wel meegaan”, twijfelt Linda. “Nee, ik ga pas na oud en nieuw. Dat is lekkerder, veel rustiger. Heb ze trouwens nog veel last gehad van d’r vruchtwater, Co?”
Terwijl Coba uitwijdt over het vruchtwater van ene Bianca komt een oudere vrouw in een bruine bontjas, Bep, onze twee euro voor de busrit ophalen. Een half uur later stopt de bus in een drukke winkelstraat. “Nou moeten we alleen nog een klein stukje lopen”, zegt Linda, terwijl ze haar jas aantrekt. “Je mag straks wel bij Thea en mij zitten hoor, als je wilt.” We haasten ons achter de andere dames een zijstraat in, op weg naar Partycentrum de Overtoom. “We zijn er nog eerder dan Rotterdam vandaag”, merkt Coba op, met een blik op een andere touringcar die net aan het parkeren is. Bij een matglazen deur zonder naambord of huisnummer gaan we naar binnen. Meteen benen de dames naar de lege plekken in de zaal.