Zeuren en zaniken op politici is één van mijn favoriete bezigheden. Niet zonder reden natuurlijk. Vrijwel alle besluiten die politici nemen worden super langzaam uitgevoerd, de helft van de beslissingen is doorspekt met eigenbelang en het percentage beloftes dat daadwerkelijk nagekomen wordt, haalt de kwalificatie ‘hoog’ bij lange na niet. De VN-Millenniumtop past precies binnen deze traditie.

De top werd van 20 t/m 22 september gehouden in New York. Alle belangrijke wereldleiders kwamen opdraven om de voortgang van de doelen die in 2000 zijn gesteld, te bespreken. De Millenniumdoelen zijn acht concrete afspraken om wereldwijd armoede te verminderen. Zoals verwacht gaat het niet al te best met het halen van de beloftes. Oké, sommige landen in met name Azië hebben sprongen vooruit gemaakt, maar veel Afrikaanse landen boeken nauwelijks vooruitgang. En terwijl er wel meer kinderen naar school gaan, blijft de kinder- en moedersterfte schrikbarend hoog. De bedragen die westerse landen spenderen aan ontwikkelingslanden liggen daarbij ver onder de afgesproken norm. 0,7% van het BNP wordt door slechts vijf landen gehaald.

Toch erger ik me minder aan de politici, die in ieder geval nog zéggen achter de doelen te staan, dan aan al die critici, die überhaupt geen enkel goed woord over hebben voor de Millenniumdoelen. Aantallen kinderen die naar school gaan, zeggen niets over de kwaliteit van de scholing die ze krijgen en door wereldwijd te meten, scheer je alle landen over één kam, zijn punten van kritiek die de sceptici opvoeren. Bovendien kun je natuurlijk nooit de hele wereldproblematiek omvatten in acht doelen. Waar blijft het bouwen van een sterke economie en een sterke staat in dit plan?

Nee, de doelen zijn niet heilig en richten zich met name op sectoren als onderwijs en gezondheidszorg. Maar ho, wacht even met deze overmaat aan kritiek. Want met deze doelen is wel degelijk iets bijzonders aan de hand: De Millennium Verklaring is de belangrijkste belofte die ooit gedaan is aan de armste mensen op de wereld. Hij wordt gesteund door 150 wereldleiders in de Verenigde Naties en als de afspraken die al die landen hebben gemaakt, worden nagekomen, betekent dat een fundamentele verbetering in het leven van miljarden mensen! Dit is mede mogelijk doordat termen als democratie en corruptie in de verklaring vermeden worden. Hierdoor kunnen alle landen achter de doelen staan. Dat ook politiek geladen problemen moeten worden aangepakt om de doelen te behalen, staat buiten kijf. Dit gebeurt dan ook nog steeds: vele ontwikkelingsorganisaties zetten hierop in en werken zo tegelijkertijd aan armoedevermindering. Dat aan het verminderen van armoede een streefdatum is gekoppeld, geeft bovendien een gevoel van urgentie aan, waardoor er meer en sneller actie ondernomen wordt.

Dus in plaats van zitten zeiken welke wereldproblemen er niet in de acht doelen worden genoemd, kun je ook bedenken wat een stap vooruit we maken als de wereldleiders zich aan deze doelen houden. Laten we ze aan de beloftes blijven herinneren, zodat ze daadwerkelijk nagekomen worden. Zeuren en zaniken over de punten en komma’s in het verdrag is echt niet op zijn plaats: voor alle mensen die in armoede leven, moeten we gewoon zorgen dat de Millenniumdoelen worden gehaald!

Wil je reageren op dit stuk? Stuur dan een mail naar  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.