Onze chauffeur had er jerrycans vol van onder de stoel in zijn busje. De paardenharen dreven er nog in als hij ’s avonds –gastvrij en vriendelijk als de Kirgiezen zijn– onze mokken had volgeschonken. “Kumis, kumis?” zei hij dan met ondeugende pretoogjes, alsof we op het punt stonden de appel te plukken in de Hof van Eden. En de rest van de avond hing er maar één tekstballonnetje boven hem: “Hi hi hi.” Dat doet kumis met de kloeke Kirgizische mannen.

Waarom gaat het drankje overal met besmuikt gegrinnik gepaard? Ik heb het niet kunnen doorgronden. De voor de hand liggende reden zou zijn dat Kirgizië een islamitisch land is, en alcohol dus verboden. Maar in het dagelijks leven zie je zo weinig terug van geloofsgebruiken of -voorschriften, dat ik niet aanneem dat daar de reden ligt.

Gewoon een niet te versmaden alcoholisch drankje dan? Dat je je verkneukelt bij de gedachte alleen al – zoals wij hier roepen: “Oh! Ik heb zin in frietjes!” Nou, dat is het ook niet. Het percentage alcohol is zo laag dat een hap gras nog bedwelmender uitpakt. En als je van bedorven karnemelk houdt, reis dan direct af naar Bishkek. Maar weet dat de rest van de wereld het erover eens is dat kumis goor is.

Ik houd het op dit beeld: een chauffeur in Kirgizië, het armste land van Centraal-Azië, waar bijna de helft van het land boven de drieduizend meter ligt, zonder bodemschatten, met een corrupte regering en dat haar schaarse water heeft verpatst aan Kazachstan. Deze chauffeur ziet zichzelf na een dag vol kuilen en stoffige wegen sjouwen met een jerrycan vocht en paardenharen en kan ineens een giechel niet onderdrukken. Dat hij, omringd door elementairdere zorgen, uitkijkt naar een kommetje smerige, gegiste paardenmelk.


Meer foto's? Kijk op http://www.landvaninkt.nl/kyrgyzstan/