|
Deze maand in deel zes: feestjes zijn controversieel in Afghanistan.
December 2008 'Hij laat zijn mond openvallen van verbazing en gebaart snel dat we door mogen rijden' Vrijdagavond 31 oktober: de Afghaanse chauffeur staat al te wachten en hij kan zijn lach niet inhouden –we zien hem denken: 'die rare buitenlanders ook'– als hij een rat, een heks en een freaky Harry Potter aan ziet komen lopen. We doen een poging uit te leggen waarom we er zo opgesmukt uitzien, maar dat lukt niet echt. In de verte –onze compound is immers heel groot– zien we een roze gedaante aan komen waggelen; één van mijn collega's heeft zich vermomd als mummie door vier rollen roze toiletpapier om zich heen te wikkelen. Samen met de chauffeur en de bewakers gieren we het uit van het lachen. We verlaten de compound, in opperbeste stemming, met de mummie voor- en wij achterin in de auto en rijden door de straten van Kabul op weg naar onze Halloween party in de privéwoning van een kennis. We naderen een politie-checkpoint en gebaren naar elkaar dat we even ons strakke gezicht op moeten zetten. We willen immers niet dat de politieagenten zich door ons geprovoceerd voelen. We moeten stoppen, de chauffeur opent het raam en één politieagent steekt zijn hoofd naar binnen. Hij ziet een rat, een heks, een freaky Harry Potter en een mummie, laat zijn mond openvallen van verbazing en gebaart snel dat we door mogen rijden.
Naast huisfeestjes zoals deze Halloween party, zijn er anderssoortige expat-feestjes in overvloed in Kabul. Als je wilt, kun je ze ontlopen, maar anders heb je de mogelijkheid het hele weekend feestend door te brengen. Om geen onnodige aandacht te trekken staan deze feest- en eetgelegenheden meestal niet aangegeven. De zandzakken, vele mannen met enorme wapens en Landcruisers voor de deur verraden echter genoeg, dit is een plek die bezocht wordt door buitenlanders. Als die buitenlanders hun auto uitstappen roepen de bewakers een codewoord of kloppen op de deur. Op dit signaal weet de tweede laag bewakers dat er gasten zijn en dat de buitendeur geopend kan worden. In een tussenruimte vindt bij de vrouwen een tassencontrole en bij de mannen een body-check plaats. Eventuele wapens kunnen in speciaal daarvoor ingerichte kluisjes geplaatst worden. Een volgende deur wordt geopend, hoofddoeken worden afgegooid, jassen worden uitgedaan, westerse kleding komt te voorschijn en dure drankjes -vijf tot zeven dollar per stuk- worden besteld.
Voor Afghanen blijven de deuren meestal dicht. Het merendeel van deze uitgaansgelegenheden is voor buitenlanders. Er wordt alcohol geschonken en het nuttigen van alcohol is voor Afghanen verboden. De meest simpele oplossing voor restaurant- en barhouders is dus het weigeren van potentiële Afghaanse klanten. Dit creëert de ietwat vreemde situatie van feestende, alcoholdrinkende en, voor Afghaanse begrippen, ongepast geklede buitenlanders in de ommuurde en bewaakte omgeving van privé huizen, restaurants en barretjes. Alleen de personeelsleden zijn Afghaans maar die zijn in de loop der jaren gewend geraakt aan de expatlifestyle; zonder blikken of blozen schenken ze onze glazen vol.
Zo geschiedde ook onze Halloween party. Eenmaal gearriveerd op onze bestemming hijst de mummie zich met veel moeite uit de auto. Wij volgen. Politieagenten die het gebied bewaken zetten grote ogen op en doen een aantal stappen in onze richting om deze vreemde groep buitenlanders eens goed te bekijken. Als de Afghaanse privébewaker de poort opent, lopen we snel naar binnen; we willen niet onnodig lang op straat blijven en nog meer aandacht trekken. Voor huisfeestjes wordt meestal een gastenlijst gehanteerd maar dit maal kunnen we doorlopen. De geur van voedsel –een mix van Libanees en Indiaas– komt ons tegemoet. Flessen wodka, rum en wijn staan binnen op ons te wachten. Niets staat ons nog in de weg om een geslaagde avond uit te hebben met 'ons soort mensen'.
Buitenlanders beschouwen deze avonden als welkome afwisseling en uitlaatklep na een week werken. Een deel van de Afghanen ziet het echter als onfatsoenlijk en respectloos en zelfs als misbruik van ontwikkelingsgeld dat voor Afghanistan bestemd is; salarissen van expats worden immers uit deze pot betaald. Steeds vaker worden deze gelegenheden dan ook bedreigd met aanslagen. Of een dergelijke aanslag ook daadwerkelijk plaatsvindt maakt niet eens zoveel uit. De dreiging alleen doet zijn werk: organisaties verbieden hun buitenlandse medewerkers meer en meer om deze plekken te bezoeken. Zullen we volgend jaar nog wel Halloween vieren in Kabul? Of blijft het freaky Harry Potter-pak dan in de kast en vinden we roze toiletrollen alleen nog daar waar ze horen?
|
Standplaats 
