|
In het televisieprogramma PREMtime stelde presentator Prem Radhakishun op 5 maart jongstleden het probleem aan de kaak van ‘allochtone’ MBO leerlingen die moeilijk een stageplek kunnen vinden. Hierdoor zijn zij onvoldoende voorbereid op hun latere toetreding op de arbeidsmarkt, wat hun vooruitzichten op een betekenisvolle plaats in de samenleving somber maakt. Scholieren klagen over discriminatie op de arbeidsmarkt, de taskforce jeugdwerkloosheid meent dat scholen hun studenten niet goed voorbereiden en scholen zélf vinden dat hun ‘moeilijke’ leerlingen nergens terecht kunnen. Hoogste tijd om in MensenStreken de schoolwereld en de in- en uitsluitingsprocessen die scholieren ervaren eens, antropologiegetrouw, van binnenuit te bekijken!
Als ik om kwart over tien ‘s ochtends mijn pasje door de scanner bij de ingang van de school haal, stormen twee leerlingen uit klas 2B in tegengestelde richting door het beveiligingspoortje naar buiten. Blijkbaar ben ik niet de enige die zich niet bevindt in het ingeroosterde leslokaal. Ik loop naar een groepje leerlingen dat in de kantine zit te chillen op gekleurde plastic bankjes die tegen de muren staan. Deze bezigheid bestaat eruit dat ze onderuitgezakt naast elkaar zitten, voor zich uit staren, af en toe een woord Arabisch, Turks of Berbers naar elkaar of naar voorbijgaande leerlingen roepen en vooral niet doen alsof ze zich druk maken om ook maar iets dat met school te maken heeft. Ik vraag of ze niet in de les horen te zitten. Naar eigen zeggen zijn ze na een kwartiertje weer weggestuurd omdat ze ‘zelfstandig’ aan een werkstuk moeten werken. Wanneer ik vraag of ze daar geen zin in hebben, bedenk ik dat ik het antwoord eigenlijk zelf wel kan verzinnen. Nee, ze hebben geen zin om zelfstandig een werkstuk te maken, ze hebben geen zin om in de les te zitten of om te leren en die hele ‘kankerschool’ kan iedere willekeurige docent in zijn achterwerk steken. Als ik naar de bleke en vermoeide gezichten van de leerlingen kijk, schiet me te binnen dat de Ramadan vandaag is begonnen. Dat is misschien een verklaring voor het feit dat de leerlingen in kwestie vandaag zelfs voor hún doen wel erg passief zijn. Wanneer ik ernaar vraag beginnen ze direct tegen elkaar op te bieden. Wie van hen heeft vanochtend het vroegst gegeten en gedronken, wie is degene die al het langst droog staat en wie is daarmee het ‘zieligst’? Ik zeg dat ik veel bewondering voor ze heb en dat ik me afvraag of ik het zelf zou kunnen. Oh, maar daar hoef ik niet over te twijfelen, zijn ze alle vier van mening en het gesprek gaat meteen een hele andere kant uit. Het went, je doet het voor God en de mensen in de wereld die het minder goed hebben dan jij. Nu proberen ze ineens druk door elkaar pratend mij te overtuigen van het feit dat vasten het beste is dat je kunt doen, voor je geloof heb je dat over. Ineens is de honger en dorst niet zo erg meer.
|
2006 - Genezing 
